16 Nisan 2010 Cuma

Ben de Bakımlı Bir Kadın Olmak Istiyorum...


Geçen Cuma dibe vurduğum gündür.

Artık bir şeyler yapmalıyım.

Bana kızanlar olabilir şimdi söyleyeceklerime. 

Önemli olan iç güzelliktir ya da sen şişko değilsin gibi şeyler söylemeyin boşuna lütfen çünkü ben de işe yaramıyor, keşke yarasaydı.

Doğumdan sonra kilolarımdan hala kurtulamadım. 

İşin kötü tarafı fazla kilo üzerine hamile kalmıştım. 

Hamilelikten sonra aldıklarımı versem bile en az bir 5-6 kilo daha vermem lazım.

Yok beceremiyorum. 

Eskiden en fazla 3 gün süren rejim yapma denemelerim yarım gün bile sürmez oldu.

Rejim lafı kafamdan geçtiği anda bende yemek yeme hissi uyandırıyor.

Ve kabul ediyorum iradesi zayıf bir kadınım.

Hayatımda ilk defa istediğim kiloya geldiğimde kendiliğinden olmuştu hiç bir şey yapmadan. 

Çok mutluydum ancak kısa sürdü o günler.

Önce yemek diyarı Abu Dhabi’ye taşındık, deli gibi spor yapsamda buranın tembel yavaş temposu benim metobolizmayı da yavaşlattı. (Açık büfelerde tıkınmamın hiç bir suçu yok!)

Birde 2.5 kilo çocuk doğurmak icin 22.5 kilo alınca olanlar oldu.

18 kilodan çok çabuk kurtuldum neyseki fakat hamilelikte aldığım 4 kilo o kadar inatçıki imkanı yok gitmiyor.

61.1 seviyesinde büyük bir direnç var.

Bir kez test etti ve kıramadı, üzerinden 5 ay geçti yanına yaklaşmadı bir daha kilom.

Destek noktası diye bir şey yok, yukarıya doğru sınırsız, dikkat etmesem uçacak.

Altın, dolar gibi satılsa kilolarım en iyi getirisi olan yatırım aracı olurdu inanın bana.

Üzüldüğümde kilolar yukarı, sevindigimde yine yukarı,..

61.1 noktasını bir kırabilsem sanki kilolar hızla düşecek gibi geliyor, tabii sevincimi bir dilim tatlı ile kutlamaya karar vermezsem.

Ben de fazla kilolarımı verene kadar yeni kiyafet almamaya karar verdim ve sanki şişmanım diye güzel giyinmeye hakkım yokmuş gibi hissediyorum asıl sorun hiç bir şeyi üzerimde yakıştıramam aslında.

Öyle olunca ben anlayacağınız hamile kaldığım günden beri pasaklı pasaklı dolaşıyorum. 

Bol kıyafetler iddiasız, olabilecek en rahat ayakkabılar ile.

İnsan önce kendi vücüdunu beğenmeyince kıyafetlerine de önem vermiyor, kıyafetler ve vücut iyi olmayınca saça başa da önem vermiyor

Bir bırakma kendini bir kendinden vazgeçmiş dünyaya küsmüs haller sormayın gitsin.

Herşeyi o 10 kiloyu verdikten sonraya programlama hali.

O gün mucizevi bir şey olacak ve ben balkabağından bir prensese dönüşeceğim sanki.

Yahu bırak dönüşümün yavaş yavaş olsun. Önce başka şeylerden başla, bir kendini iyi hisset belki devamı gelir değil mi?

100 gram versem bir rahatlık çöküyor üstüme ve hemen bunu bir çikolata ile kutlamak hissi uyanıyor bende.

Yanlış bir bakış açısı tabiki, kadın kaç kilo olursa olsun her zaman bakımlı olmalı yalnızca kadınlar değil,erkeklerde.

Ben böyle paçoz halde takılırken bakıcımızın izin günü olan Cuma günü karşıma öyle bir çıktı ki o an kafama dank etti.

Hangimiz bakıcı belli değildi. 

Ben bakıcıdan çok temizlikçi gibi görünüyordum diyecekken tutuyorum kendimi, kendine saygısı olan çok şık giyinen temizlikçilerde gördüm yani düşünün işte halim onlardan da berbattı.

O günden sonra kendime keyifle büyük beden kıyafet alırmıyım hala bilmiyorum ama biraz daha dikkat etmeye ve kilo kaybetmek için ekstra çaba sarfetmeye karar vermiş bulunuyorum onbin birinci kez, hadi hayırlısı…

Not: Sizce Nilgün şu an kaç kilo? Hesabı yapabildiniz mi?

Siz hiç yanlış meslekte olduğunuzu düşündünüz mü?

Sevmediğimiz işleri neden yapmak zorunda kalırız?

- Parası iyidir,

- Alışmışsınızdır, değişiklikten korkar hale gelmişsinizdir,

- Fazla seçim şansınız yoktur,

- Arkadaşlarınızdan memnunsunuzdur ya da patronunuzdan,

- Güvenli olduğu için başka bir işe grip işsiz kalmayı göze almak istemezsiniz,

- Şu an yaptığınız iş asıl yapmak istediğiniz işten daha popüler veya saygınlık uyandıran bir iştir.

Hadi çekinmeyin söyleyin, sizin nedeniniz bunlardan hangisi, ya da hangi nedeni eklemek istersiniz bu listeye?

İşinden memnun olanların sayısı çok azdır çünkü kiminle konuşsam herkes aynı şeyden şikayetçi.

Ben bu işte olmamalıyım!

Yanlış anlamayın, çalışmayı sevmeyen insanlardan değil yaptığı işi sevmeyen insanlardan bahsediyorum.

İşinden memnun olan nadir insanlar da yok değil tabiki. 

Kimisi idealinden vazgeçmemiştir, yeri gelmiştir sürünmüştür ama sonunda istediği işi yapıyordur.

Ya da bir süre sevmediği işi yaptıktan sonra, yeter artık deyip, gözünü karartıp, herşeyi bırakıp istediği mesleği seçebilmiş insanlar da yok değildir.

Tanıdığım bir kaç insan var, benim gibi aynı bankada calışmış Hülya mesela, yıllar sonra kendi işini yapmaya başladı. 

Bir arkadaşı ile ortak t-shirtler yapıp pazarlıyorlardı en son, eminim işi daha da büyütmüştür şimdilerde.

Ya da bankacılık gibi bir çok kişiye göre iyi ve klas sayılan bir mesleği bırakıp, kendine restoran yada kahvehane tarzında yer açan insanların hikayelerini duyarız.

Tabii ki bu işler daha az çalıştırmayı gerektirmiyor ancak yaratıcılığınızı geliştiren, benim işim diyebileceğiniz, sahiplenebileceğiniz, daha önceki deneyimlerinizi birleştirip sevgi ile harmanlayabileceğiniz bir işe sahip oluyorsunuz.

Belki 9-6 çalışmaktan daha çok çalışıyor ve yoruluyorsunuzdur, ancak sizi mutsuz etmiyordur.

Bir başka örnek olarak eşim ile tanışmama vesile olan Yonca hocayı verebilirim. 44 yaşında çok iyi olan işini bırakıp dans hocası olmaya karar verdi ve işinde çok başarılı.

Sonra kuzenim Ebru erken evlendi erken çocuk sahibi oldu. Uzun süreler hiç çalışmadı.

Dört sene önce kıyafet mağazası açtı. Bir iş kadını oldu. Mal alıyor, satıyor, pazarlıyor, muhasebesini yapıyor, kendi parasını kazanıyor nihayet. İşe önce güzel, yaratıcı, zevkli takılar yaparak başladı sonra ilerletti. Bir ara kahve işletmesi işine soyundu.

Bu insanlara hayranım ve hepsinin önünde şapka çıkarıyorum.

Her ne kadar sürekli işinde vızıldayıp şikayet edenlerin önde gideni de olsam burdan çıkartmak gereken; “ağlamayı bırak, kendin için bir seyler yapmaya bak”.

İyi haftalar.

Haftanın Kitabı: Alya, Sevgilim ve Ben

Haftanın Filmi: Valentine’s Day

Haftanın Şarkısı: 3 words

Nilgün
2010-04-16
Bu yazı 11653  kez okundu.


26 Mart 2010 Cuma

Evlilik, Cocuk ve Aşk

15 ay sonra ilk defa kocamla baş başa kalacağım. Çok mutluyum. Geç kalınmış bir tatil kararı aldık sonunda. 

Geçen hafta bir arkadaşımla konuşuyordum.

Uzun yıllar sadece kocası ve kendisi varken 2 yıl önce bebekleri olur. 

İkisini de yakından tanıyan ortak arkadaşları, onların hayatına bebekten önce ve bebekten sonrasına tanıklık etmiş bu kişi “ilişkiniz eskisi gibi değil, sürekli tartışıyorsunuz, sevgi sözcükleri ve gösterilerinin yerini iğnemeler almış’ demiş.

Çocuk doğurup ilişkisi eskisinden daha iyi olan var mıdır bilmiyorum Ayşe Arman’dan başka?

Eskiden sadece ikiniz varken, sevginizi paylaşacak küçük sevimli biri yokken, canınızın istediğini istediğiniz zaman yapabilme lüksünüz varken, bebeğiniz dünyaya geldikten sonra her şeyin aynı kalmasını beklemek imkansız.

Hayatınızın değişmeyeceğinde ısrar etmek, bunu beklemek galiba mutsuzluğa giden ilk yol.

Yaşamınızın eskisi gibi olamayacağını kabullenmek ama bunun kötü bir şey olmadığını sadece hayatınıza yeni bir boyut kazandırıp başka bir seviyeye taşımayı kabul etmek lazım, yoksa çok mutsuz olursunuz.

Galiba erkekler bu durumdan daha fazla etkileniyor gözlemlediğim kadarıyla nedeni de şu: 

Erkekler kadınlar gibi duyguları hakkında konuşmayı başkalarına içini dökmeyi sevmez, beceremezler ve mutsuzlukların, şikayetlerin tek sahibi kendileri sanırlar. 

Halbuki kadınlar konuşur, içini döker ve arkadaşından da aynı şeyleri duymak “yalnız değilim, böyle hissetmek doğalmış, demek bu bir süreç geçmek zorunda olduğumuz o zaman biraz sabır anlayış lazım” diyerek kendini telkin edip, yoluna devam edebiliyor.

Erkekler ise “hayatım bitti, neden bu bana oldu sadece ben böyle hissediyorum” diyerek kendini bir çıkmaza atıyor.

Bu durumda ne yapmalı?

Kesinlikle baş başa uzaklaşmalı her şeyden, iş hayatından, evden, çocuktan, aileden.

Sadece ikinizin olacağı ortamlar yaratılmalı.

İstediğiniz saatte yatıp istediğiniz saatte kalkabileceginiz, deliksiz güzel bir uyku çekebileceğiniz, eşinize sarılıp çocuğunuz yerine onu öpeceğiniz bir ortam yaratmalı.

Pişik, doktor, aşılar dışında sohbet etmenin tadına varılmalı.

Evlilik aşkı öldürür derler. Bence çocuk doğurana kadar bekleyin, neyin asıl aşkı öldürdüğünü görün derim.

Buna engel olmak için çok çaba sarfetmek gerek, çalışmak gerek.

Yakınlarda ‘It’s Complicated’ filmini izlerken kocası tarafından aldatılıp 19 yıllık ilişkisi biten Meryl Streep ‘aslında bu sonuca gelmemizde benim de tuzum oldu, ben ilişkimiz ve senin üzerinde çalışmaktan vazgeçmiştim’der.

Bunu bir çoğumuz yapıyor, ben de. 

Geçenlerde eşim için doldurduğum CD geçti elime, kapağına ikimizin fotoğrafını koymuş içine güzel bir yazı yazmışım, eskiden bu tür sürprizlere önem verirdim , onu şaşırtmak büyük bir zevkti, sonra düşündüm en son ne zaman ona bir sürpriz yaptım derseniz inanın hatırlayamadım. 

Neden bırakırız çabalamayı ilişkimiz için uğraşmayı?

Cevapları duyar gibiyim çünkü ben de bunların arkasına sığınıyorum çoğu zaman. 

Bir çok kadın ‘erkekler de bırakıyorlar ilişkimiz için çabalamayı ama biz gidip onları aldatmıyoruz” diyecekler. 

Haklısınız ancak bu erkek ile kadının arasında ki onlarca farktan sadece biri, genelde çabalayan hep kadınlar oluyor, bu hep böyleydi galiba hep böyle kalacak.

O yüzden oda yapsın demek yerine elimizden geleni yapıp ilişkimiz ve eşimizden vazgeçmemek gerek.

Çünkü biz vazgeçersek onu toparlayacak kimse kalmıyor eğer vazgeçersekte Meryl Streep gibi olayı hazmetmek gerekiyor.

Gazetede beğenerek okuduğum ve sakladığım hem ekonomik hem romantik sürpriz önerilerini aşağıda sizlerle paylaşıyorum.

Ben bir kaçını denedim ve işe yaradığını söyleyebilirim.

Siz de deneyin. Ne zengin olmanız gerek bunları yapmanız için ne de bol vakte ihtiyacınız var.

• Radyodan ona özel şarkı isteyin.

• Ruj ya da tıraş kremi ile banyo aynasına "seni seviyorum" yazın.

• Çantasına, cüzdanına ya da yastığının altına aşk notları saklayın.

• Kalp şekilli tostlar yapın.

• Gazetenin kişisel bölümüne aşk notları yazın.

• Sevgilinizin ufak tefek gündelik ev işlerini yapın.

• Ajandasındaki uzak tarihlere ikiniz için randevular yazın.

• Sadece ikiniz için sürpriz parti düzenleyin.

• Birbirinizde en çok sevdiğiniz 10 özelliğin listesini yapın. Bu listeyi göze görünecek bir yere koyun.

• Sadece ikiniz için bir fotoğraf albümü hazırlayın.

• Onun sevdiğini bildiğiniz bir çizgi film karakterini taklit edin.

• Birbirinize masaj yapın.

• Kocaman bir kurdele ile yatağınızı paketleyin.

• Ona köpük banyosu hazırlayın, etrafına mumlar yakın.

• Mum ışığında romantik yemek hazırlayın, eve gül yaprakları serpin.

• Hiç beklemediği bir anda onu kucaklayın.

• Eve kocaman bir balon buketi getirin.

• Kahvaltısını yatağa götürün, arabasını yıkayın ve çekmecesine aşk 
notu bırakın.

• İş yerine şeker, yiyecek, resim ve aşk notları ile dolu bir moral paketi gönderin.

• Bulaşıkları birlikte yıkayın, sonra birbirinizin ellerine krem sürün.

• Gizli işaretler belirleyin ve kalabalık içindeyken bunları kullanın.

• Sanki birbirinizi bir aydır görmüyormuş gibi davranın.

• İkinizin aptal bir fotoğrafını çekin ve çerçeveletin.

• Okuduğu derginin içine aşk kartları saklayın.

Bol romantik günler hepinize

Haftanın kitabı: Ali ile Ramazan

Haftanın filmleri: Avatar, Did You Hear About The Morgans?, It’s Complicated

Haftanın şarkıları: Empire State of Mind, Bir Günah Gibi

Nilgün
2010-03-26
Bu yazı 5404  kez okundu.
15 ay sonra ilk defa kocamla baş başa kalacağım. Çok mutluyum. Geç kalınmış bir tatil kararı aldık sonunda. 

Geçen hafta bir arkadaşımla konuşuyordum.

Uzun yıllar sadece kocası ve kendisi varken 2 yıl önce bebekleri olur. 

İkisini de yakından tanıyan ortak arkadaşları, onların hayatına bebekten önce ve bebekten sonrasına tanıklık etmiş bu kişi “ilişkiniz eskisi gibi değil, sürekli tartışıyorsunuz, sevgi sözcükleri ve gösterilerinin yerini iğnemeler almış’ demiş.

Çocuk doğurup ilişkisi eskisinden daha iyi olan var mıdır bilmiyorum Ayşe Arman’dan başka?

Eskiden sadece ikiniz varken, sevginizi paylaşacak küçük sevimli biri yokken, canınızın istediğini istediğiniz zaman yapabilme lüksünüz varken, bebeğiniz dünyaya geldikten sonra her şeyin aynı kalmasını beklemek imkansız.

Hayatınızın değişmeyeceğinde ısrar etmek, bunu beklemek galiba mutsuzluğa giden ilk yol.

Yaşamınızın eskisi gibi olamayacağını kabullenmek ama bunun kötü bir şey olmadığını sadece hayatınıza yeni bir boyut kazandırıp başka bir seviyeye taşımayı kabul etmek lazım, yoksa çok mutsuz olursunuz.

Galiba erkekler bu durumdan daha fazla etkileniyor gözlemlediğim kadarıyla nedeni de şu: 

Erkekler kadınlar gibi duyguları hakkında konuşmayı başkalarına içini dökmeyi sevmez, beceremezler ve mutsuzlukların, şikayetlerin tek sahibi kendileri sanırlar. 

Halbuki kadınlar konuşur, içini döker ve arkadaşından da aynı şeyleri duymak “yalnız değilim, böyle hissetmek doğalmış, demek bu bir süreç geçmek zorunda olduğumuz o zaman biraz sabır anlayış lazım” diyerek kendini telkin edip, yoluna devam edebiliyor.

Erkekler ise “hayatım bitti, neden bu bana oldu sadece ben böyle hissediyorum” diyerek kendini bir çıkmaza atıyor.

Bu durumda ne yapmalı?

Kesinlikle baş başa uzaklaşmalı her şeyden, iş hayatından, evden, çocuktan, aileden.

Sadece ikinizin olacağı ortamlar yaratılmalı.

İstediğiniz saatte yatıp istediğiniz saatte kalkabileceginiz, deliksiz güzel bir uyku çekebileceğiniz, eşinize sarılıp çocuğunuz yerine onu öpeceğiniz bir ortam yaratmalı.

Pişik, doktor, aşılar dışında sohbet etmenin tadına varılmalı.

Evlilik aşkı öldürür derler. Bence çocuk doğurana kadar bekleyin, neyin asıl aşkı öldürdüğünü görün derim.

Buna engel olmak için çok çaba sarfetmek gerek, çalışmak gerek.

Yakınlarda ‘It’s Complicated’ filmini izlerken kocası tarafından aldatılıp 19 yıllık ilişkisi biten Meryl Streep ‘aslında bu sonuca gelmemizde benim de tuzum oldu, ben ilişkimiz ve senin üzerinde çalışmaktan vazgeçmiştim’der.

Bunu bir çoğumuz yapıyor, ben de. 

Geçenlerde eşim için doldurduğum CD geçti elime, kapağına ikimizin fotoğrafını koymuş içine güzel bir yazı yazmışım, eskiden bu tür sürprizlere önem verirdim , onu şaşırtmak büyük bir zevkti, sonra düşündüm en son ne zaman ona bir sürpriz yaptım derseniz inanın hatırlayamadım. 

Neden bırakırız çabalamayı ilişkimiz için uğraşmayı?

Cevapları duyar gibiyim çünkü ben de bunların arkasına sığınıyorum çoğu zaman. 

Bir çok kadın ‘erkekler de bırakıyorlar ilişkimiz için çabalamayı ama biz gidip onları aldatmıyoruz” diyecekler. 

Haklısınız ancak bu erkek ile kadının arasında ki onlarca farktan sadece biri, genelde çabalayan hep kadınlar oluyor, bu hep böyleydi galiba hep böyle kalacak.

O yüzden oda yapsın demek yerine elimizden geleni yapıp ilişkimiz ve eşimizden vazgeçmemek gerek.

Çünkü biz vazgeçersek onu toparlayacak kimse kalmıyor eğer vazgeçersekte Meryl Streep gibi olayı hazmetmek gerekiyor.

Gazetede beğenerek okuduğum ve sakladığım hem ekonomik hem romantik sürpriz önerilerini aşağıda sizlerle paylaşıyorum.

Ben bir kaçını denedim ve işe yaradığını söyleyebilirim.

Siz de deneyin. Ne zengin olmanız gerek bunları yapmanız için ne de bol vakte ihtiyacınız var.

• Radyodan ona özel şarkı isteyin.

• Ruj ya da tıraş kremi ile banyo aynasına "seni seviyorum" yazın.

• Çantasına, cüzdanına ya da yastığının altına aşk notları saklayın.

• Kalp şekilli tostlar yapın.

• Gazetenin kişisel bölümüne aşk notları yazın.

• Sevgilinizin ufak tefek gündelik ev işlerini yapın.

• Ajandasındaki uzak tarihlere ikiniz için randevular yazın.

• Sadece ikiniz için sürpriz parti düzenleyin.

• Birbirinizde en çok sevdiğiniz 10 özelliğin listesini yapın. Bu listeyi göze görünecek bir yere koyun.

• Sadece ikiniz için bir fotoğraf albümü hazırlayın.

• Onun sevdiğini bildiğiniz bir çizgi film karakterini taklit edin.

• Birbirinize masaj yapın.

• Kocaman bir kurdele ile yatağınızı paketleyin.

• Ona köpük banyosu hazırlayın, etrafına mumlar yakın.

• Mum ışığında romantik yemek hazırlayın, eve gül yaprakları serpin.

• Hiç beklemediği bir anda onu kucaklayın.

• Eve kocaman bir balon buketi getirin.

• Kahvaltısını yatağa götürün, arabasını yıkayın ve çekmecesine aşk 
notu bırakın.

• İş yerine şeker, yiyecek, resim ve aşk notları ile dolu bir moral paketi gönderin.

• Bulaşıkları birlikte yıkayın, sonra birbirinizin ellerine krem sürün.

• Gizli işaretler belirleyin ve kalabalık içindeyken bunları kullanın.

• Sanki birbirinizi bir aydır görmüyormuş gibi davranın.

• İkinizin aptal bir fotoğrafını çekin ve çerçeveletin.

• Okuduğu derginin içine aşk kartları saklayın.

Bol romantik günler hepinize

Haftanın kitabı: Ali ile Ramazan

Haftanın filmleri: Avatar, Did You Hear About The Morgans?, It’s Complicated

Haftanın şarkıları: Empire State of Mind, Bir Günah Gibi

Nilgün
2010-03-26
Bu yazı 5404  kez okundu.
Yorum: 03.04.2010
Guzel bir yazi olmus ellerine saglik canim.Yalniz oneriler daha cok kadinlarin bekledigi jestler gibi geldi bana.Bence tum erkekler senin yazini okumali ve uygulamali :)
Optum
Zehra
Beantwortet von : nilgun07.04.2010
Teşekkür ederim Zehra, tabii ya iki yönlü olmalı bu işler, tek taraflı olmaz, umarım erkekler de okumuştur bu önerileri.
Yorum: 30.03.2010
Nihayet geldi beklenen yazın ne çok beklettin bizi. Değdi beklemeye; çok doğru söylüyorsun. Bence erkekeleri hep çocuk görmek lazım, çocuğumuza gösterdiğimiz ilgiyi onlarada gösterebilsek hiç sorun kalmayacak aslında... Çok öpüyorum seni ve Şenay'ı.....
Beantwortet von : nilgun07.04.2010
Merhaba Gülçin,
uzun bir aradan sonra yazabildim maalesef evet haklısın, çok sağol desteğin ve yorumun için, ben de seni çok öpüyorum.